E-POSTA ---- WAP ---- ANASAYFA

ÇANAKKALE  MUHAREBELERİNDE

ECDADIMIZIN EŞSİZ FEDAKARLIKLARI VE MEHMETÇİĞİN HALETİ RUHİYESİ

          Çanakkale savunması destanlara geçecek nitelikteki kahramanlık ve fedakarlık 

örneklerinin şahikaya ulaştığı bir savunmadır. Orada Anadolu’nun kuş uçmaz kervan göçmez 

köylerinin şehir görmemiş çobanları ile gencecik öğrenciler, subaylar, öğretmenler, doktorlar 

daha niceleri birbirleriyle bütünleşmiş ve yekpare bir siper halinde aşılmaz engel olmuşlardır. 

          Birlik ve beraberliğini sağlayan Türk milletinin nelere kadir olduğu orada görülmüştür. 

Orada Mehmetçik vatanın bir karış toprağını düşmana bırakmamak için vücudunu parça parça 

toprağa bırakmıştır.

          Çanakkale bir milletin bütün tarihini şerefle yüceltmeye yetecek bir destandır.

          Çanakkale’de kuvvetler arasında denge diye bir şey yoktur. Orası zaman zaman bir 

manganın bir taburla, adi ateşli bir topun en güçlü harp gemileriyle dövüştüğü yerdir. Böyle 

bir yerden Türk milletinin zaferle ayrılması ancak ve ancak Mehmetçiğin göğsündeki imanın 

vatan sevgisiyle bütünleşmesinin ve neticede Yüce Allah’ın yardımlarının sonucudur.

İşte bu bütünleşmenin doğurduğu fedakarlıklardan birkaç örnek:

          Harbin bütün şiddetiyle devam ettiği bir sırada Bigalı Ali Çavuşun eli

aldığı bir şarapnel darbesiyle kopma noktasına gelmiştir. Elin yere düşmesine

zayıf bir deri parçası mani oluyordu. Ali Çavuş bu haliyle Komutanın karşısına

çıkar ve sol elindeki çakıyı uzatarak;

   -- Şunu kesiver kumandanım....!!! der.

         Bu üç kelimelik cümlede öyle yıldırıcı, ürpertici bir istek, öyle bir

mecburiyet ifadesi vardı ki, kumandan gayri ihtiyari çakıyı alarak derinin

ucunda kanlar içinde sallanan eli koldan ayırıverir.

         Ali Çavuş yalnız elini değil çok geçmeden hayatını da memleketin

şerefini ve namusunu korumak uğruna feda etti.

          İngiltere’nin Çanakkale’deki Kara Kuvvetleri Komutanı İan Hamilton

hatıralarında savaştan önce gördüğü bir rüyadan bahseder. ”Helles kıyılarında

boğulmak üzereydim. Boğazımı demir kıskaç gibi sıkan bir el beni suyun dibine

doğru çekiyordu. Uyandığım zaman kan ter içerisindeydim ve titriyordum. O an

için çadırımda biri var zannettim. Sanki biz daha buralara gelmeden akıbetimiz

kararlaştırılmıştı.“

         Kim diyebilir ki Hamilton’un rüyasında gördüğü demir kıskaç gibi el,

Ali Çavuşun kolundan ayrılıp toprağa karışan eli değildi ? Hamilton şunu da çok

bilmeliydi ki bizde eski savaşlarda şehit olanlar yeni savaşlara katılır ve

dolaşırlar çadır çadır.

          Vanlı İsmail, Nur-ül Bahir gemisinde nöbet tutmaktadır. Birden gecenin

karanlığını titreten derin bir gürültüyle dikkat kesilir. Uzaklardan yakamozlar

saçarak küçük bir nesne hızla gemiye doğru yaklaşmaktadır. Bu bir torpidodur ve  

gemiyi batırmaya ahdetmişçesine hedefini şaşırmayacağa benziyordur. Gambotun 

kenarına doğru sıçrar İsmail. Kısa bir bekleyişten sonra kendini denize atar. Az sonra 

büyük bir gürültü duyulur ve İsmail zerrelere bölünür. Torpidoyu vücudu ile karşılamıştır. 

Fırlayan parmakları gambota düşer. İsmail’den geriye bu parmak parçaları ve az önce 

mırıldandığı Kelime-i Şahadet kalır.

          Bu ne fedakarlıktır. Bu nice yiğitliktir. Bu ne biçim bir vatan

sevgisidir. Bu ne güzel bir görev aşkıdır.

           İngilizlerin mağrur zırhlısı ve amiral gemisi Queen Elizabeth’i batıran

sadece ve sadece kahraman bir neferdir. Adı da kendisi gibi koca olan Havranlı

Koca Seyit. 25 yaşında hayatının baharında Kilitbahir’de ki 28’lik Mecidiye

bataryasında görev yapan 40 kişiden biridir. Güçlü kuvvetli olduğundan ve güreş

tuttuğundan ona bu adı takmışlardır.

         18 Mart günü güneş tepeye çıktığında serseri bir mermi bataryanın

cephaneliğini havaya uçurur. Koca Seyit ayıldığında bataryadan geriye

kendisinden hariç iki kişi, mataforası kırılmış bir top ve birkaç gülle

kalmıştır. Queen ise bataryanın ateşini susturmanın verdiği gururla yavaşça

içerilere doğru süzülmektedir. Seyit bir boğaza bakar birde vinci kırılmış topun

yanında “Haydi bizi düşmanın üzerine gönder. Bu senin son şansın.” diye seslenen

276 kiloluk güllelere. Allah’tan yardımını ister ve gülleyi kucakladığı gibi kemiklerindeki 

çatırtılarla beraber topun namlusuna sürer. Bu hal tam üç kere devam eder. Üçüncü 

atışta Queen zırhlısından yükselen canhıraş feryatlar ve yardım çığlıkları boğazın 

çevresini sarmaya başlamıştır bile. Bu atıştaki isabet

düşmanın boğazı geçme ümitlerini Çanakkale’nin soğuk sularına gömmüştür.

          Bu ülke her şeyini kaybetse bir tek Mehmetçiği kalsa yine dizlerinin

üzerinde doğrulup kükrer, kalkıp ileri atılır. Çünkü bütün mazimiz, toprağımız,

onun yüreğine istif edilmiştir.

          Savaşın kaderini değiştiren hatta denizdeki muharebelerimizin zaferimizle

sonuçlanmasını sağlayan 26 mayın vardır ki onun hikayesi Çanakkale’de ki manevi 

yardımın sadece bir örneğidir:

          Müstahkem Mevki Komutanı Cevat Paşa’ya bir gece rüyasında “Denizin

üzerine bak“ denilir. Denizin üzerine bakan Paşa nurlu dalgalar arasında

çiçeklerle bezenmiş Kef ve Vav harflerini görür. Sabah uyandığında gece gördüğü 

rüyanın tesirinde olduğu halde tabyaları teftişe çıkarken kızının kabrini

ziyaret eder. Gece rüyasındaki duyduğu sesi burada da duyar. Şöyle diyordur ses 

“ Cevat depolardaki 26 mayını denize döşe. Bilesin ki Türkün Türk’ten başka

dostu yoktur. “ Paşa korku ve şaşkınlık içerisindeyken karşısına yüzüne

bakılmayacak kadar nurlu bir pir-i fani çıkar ve sorar:

         -- Bir derdin mi var evladım ?

         Paşa rüyasını ve duyduğu sesi bir çırpıda anlattığında pir-i faninin

cevabı:

         -- “Nur zafer işaretidir. Ebcet hesabında kef harfi 20, vav harfi ise

6’dır. İkisi 26 eder. Sen mayınları boğaza uygun şekilde döşe ve Yaratana sığın

evladım. Allah muvaffakiyetler versin.“ olur.

         Cevat Paşa derhal emir vererek depolardaki 26 mayını, boğazdaki Alman

yapımı diğer 377 mayının aksine, kıyıya paralel olarak 7 Mart gecesi Nusret

mayın gemisiyle döşettirir. 18 Mart İrezistibl, Enfeksibl ve Oşin adlı İngiliz

zırhlıları bu mayınlara çarpıp savaş dışı kaldılar. Denizde aldıkları bu

yenilgiden sonra Çanakkale’yi kara savaşlarıyla geçmeye kalkışacak olan düşman

bu sefer denizdeki 26 mayından daha etkili olan Mehmetçiğim imanına çarpacaktır.

          Yiğit olmak zordur. Düşmanla savaşırken yiğit olmak daha zordur. Mehmetçik 

çoğunluğunu beyni yıkanmış istilacıların oluşturduğu düşmana karşı koyarken, savaş 

alanında en büyük yiğitlik olan insanlığını hiçbir zaman unutmamıştır. Canından benzersiz 

fedakarlıklar vermiş fakat insanlığından asla. Bilhassa Çanakkale’ye İngiltere ve Fransa’yı 

korumaya geldiklerini zanneden ANZAK yani Avustralya ve Yeni Zellandalı askerler 

cephede tanıdıkları askerimize karşı büyük bir sevgi ve hayranlıkla ülkelerine dönmüşlerdir.

         Onlar dünyanın en ücra köşesinden savaşmaya geldikleri askerlerin,

kendi yarasına ot tıkayıp düşmanının yarasını saran Mehmetçik olduğunu nereden bileceklerdi.

        Onlar Balkan savaşında esir düşüp esaretten kurtulduktan sonra

utancından evine kapanıp dışarıya çıkmayan Üsteğmen Sait’e 1. Dünya Savaşı

patlayınca “Sait, haydi... Alnındaki lekeyi temizleme zamanındır. Hiç durmadan

cepheye koş!" diyen kahraman Türk anasını nerden bileceklerdi.

        O kahraman ki yaralanan komutanını hastaneye yetiştirdikten sonra “

İbrahim cepheden kaçtı dedirtmem komutanım. Cepheye dönüp arkadaşlarımın yanında 

vatanımı kanımın son damlasına kadar korumaya ahdettim. Ne olursunuz bana izin verin de 

gideyim.“ diye yalvaracak bir ruha sahiptir.

        O askerin “ Hüküm yüce Allah’ındır. “ Diyen 57. Alay komutanı Hüseyin

Avni Bey gibi komutanları vardır. Bunları nereden bileceklerdi. Zaten bilselerdi

vatanlarını bırakıp Türk ile savaş yapmaya gelmezlerdi.

       Onların nakkaşı güzeldir.

       Onların nakışları da güzeldir.

       Onların yiğitçe bakışları, kalbe süzülüp akışları da güzeldir.

       Onlar, gökler ölüm indirirken, yer ölüm püskürtürken de güzel kalmayı

becerdiler.

        Sen geldin o güzelliğe çattın. Seni Çanakkale’de perişan eden o

güzelliktir. Sana ne çare.

          Kahramanlık tadını, rengini, şeklini Mehmetçikten almıştır. Bakışı kahramanlık,

yürüyüşü kahramanlık, türküsü kahramanlıktır Mehmetçiğin.

        Mehmetçik ruh mimarımızın bütün çağların gözünü kamaştıracak bir

abidesidir.

        Nişanlısının künyesi geldiğinde evine al bayrak çeken Emine’ de ruh

mimarımızın bir abidesidir.

        Çerkeş önlerinde cephane ıslanmasın diye çocuğundan esirgediği

battaniyeyi kağnının üzerine seren ana bir abidedir.

         Bir öncü müfrezesini takımıyla karşılayan Mehmet Çavuş’ un silahı

kullanılmayacak hale gelmiştir. Ama Mehmet Çavuş toprağını korumaya yeminlidir. 

Düşmana taş atmaya başlar ! Tarih onu yazmaya kararlıdır bir kere. Onu hiç 

kimsenin indiremeyeceği tahta çıkarmaya kararlıdır. Göğsündeki ve başındaki yaralar 

şakır şakır  kanarken düşmana attığı taşlar “Allah” diye zikrediyordu.

          Şüphesiz sen de bir abidesin.

          İan Hamilton’un günlüğüne “İŞTE TÜRKLER GELİYOR... NASIL OLUYOR

BİLMEM... BUNLAR NASIL ASKERDİR... AKLIM ALMIYOR.. “ yazdırtan vatanın tüm 

evlatları birer abidedir.

          Kısaca Çanakkale baştan sona kadar bir destan bir abidedir. Dünyanın

en kıymetli ve en acıklı destanı. Çünkü orası göklerle yerlerin boğuştuğu

yerdir. Kırkların, yedilerin, cümle pirlerin, yurduna can vermiş eski erlerin

son meydan sayıp da doğrulduğu yerdir.